Komnaty 

Świat za światem tasuję, przekładam

Dwie dłonie – Wiara i Nadzieja

Komnata przenika się z komnatą

Miłość tłumaczy

Jak światy znikają

Moc im nadaję bo staję się nikim

Rzeka wyrzuca na brzeg złote ryby

Życzenia spełniam ich

Na mych ramionach

Chwile lgną do mnie

jak rozgrzane koty

Wracajcie do rzeki

Mówcie mi dalej

O ogrodach w podziemnych pałacach

Rzeki pradawne

W Wenecjach Podziemia

Odpowiedzi zbyt piękne, zbyt straszne.

Dla A, 8.X.2014